隔<i></i><i></i>清晨，常胜<i></i><i></i>城寨。眉头间满<i></i><i></i><i></i>难言<i></i>沉默。
“军师，<i></i>喜<i></i>啊！”
正<i></i>，阎辟急急走<i></i>。
“怎<i></i><i></i>？”
“蛇<i></i><i></i>，蜀<i></i><i></i>杀战马，充<i></i>军粮！”
“<i></i>何<i></i><i></i><i></i>？<i></i><i></i><i></i>，蜀<i></i><i></i>直<i></i>蛇<i></i>入口<i></i>附近，设<i></i><i></i>少哨卡<i></i>？”
“军师<i></i><i></i>。”
阎辟伸<i></i>，<i></i>掌<i></i><i></i>，<i></i>五六<i></i>颜色掺杂<i></i>马鬃毛。
“虽<i></i>雪<i></i>，<i></i>终归<i></i><i></i><i></i>马鬃，掠<i></i>山壁吹<i></i><i></i><i></i>。另外，<i></i><i></i><i></i>张马皮<i></i>，<i></i>齐吹<i></i><i></i><i></i>。若<i></i>猜，蜀<i></i>杀马充饥，早已经缺粮<i></i>。”
常胜陷入沉思，久久，才认真<i></i>口。
“阎辟，<i></i>等<i></i>再派<i></i>潜入，若<i></i>蜀<i></i>缺粮，<i></i><i></i>守<i></i>入口附近<i></i>蜀卒，应<i></i><i></i>少<i></i>。此<i></i>再派<i></i>，或许<i></i>探<i></i><i></i>什<i></i>。”
“军师放<i></i>。”
……
“再杀十匹。”
徐牧坐<i></i>草棚<i></i>，<i></i><i></i>表<i></i>。
再杀十匹战马，<i></i><i></i><i></i>言，<i></i>底<i></i><i></i>沉重。<i></i>知<i></i>，每<i></i>匹<i></i>战马，<i></i><i></i>西蜀<i></i>宝贝。<i></i><i></i><i></i><i></i>光景<i></i><i></i>，<i></i><i></i>让常胜<i></i><i></i>，<i></i>才<i></i><i></i>机<i></i>离<i></i>蛇<i></i>。
“主公，<i></i><i></i>已经<i></i>粮食送<i></i><i></i>。”
陈盛哀求<i></i>，“主公知晓<i></i>，<i></i>先<i></i><i></i><i></i>赶马夫，<i></i>怕<i></i><i></i>杀马。”
“盛哥儿，<i></i><i></i><i></i><i></i><i></i>做。”
徐牧叹<i></i>口气。蛇<i></i>外<i></i>常胜，太聪明<i></i>，简单<i></i>东西根本瞒<i></i><i></i><i></i><i></i>眼睛。
见<i></i>徐牧<i></i>决绝，陈盛<i></i><i></i><i></i>叹<i></i>口气，领命<i></i>办。