整<i></i>西蜀，<i></i><i></i><i></i>接棒，<i></i><i></i><i></i><i></i>老<i></i>。
譬<i></i><i></i><i></i><i></i>铁坊，即便<i></i><i></i>陈打铁，<i></i>走走停停<i></i>徒<i></i><i></i>，<i></i><i></i><i></i>已经<i></i>独<i></i><i></i><i></i>。
<i></i><i></i><i></i>三老，已经风烛残<i></i>。
“徐牧<i></i>孝……敬三位<i></i>盏。”
拿<i></i>酒碗，徐牧<i></i>饮<i></i>尽，仰<i></i><i></i>脸，<i></i>遮<i></i>住<i></i>淡淡悲伤。
停<i></i><i></i>咳嗽，诸葛范叹<i></i>口气，<i></i>改先<i></i><i></i>骂咧，连<i></i>声音，<i></i>变<i></i>温<i></i><i></i><i></i>。
“知<i></i><i></i>容易，<i></i>步<i></i>步走<i></i><i></i><i></i><i></i>。<i></i>今，<i></i><i></i>差<i></i><i></i><i></i>步<i></i>。南北<i></i>峙，挺<i></i>住几<i></i>，便<i></i><i></i>杀向<i></i>业<i></i><i></i><i></i><i></i>步。”
“讲吧，<i></i>造什<i></i>。”
陈打铁<i></i>转<i></i>头，“趁<i></i><i></i>死，<i></i>帮帮<i></i>。”
“<i></i><i></i><i></i>急，等<i></i><i></i><i></i><i></i><i></i><i></i><i></i>徒<i></i>，商量商量。”
徐牧缓<i></i>缓脸色，“<i></i><i></i>，<i></i><i></i><i></i>仨，<i></i>听<i></i><i></i><i></i>话，<i></i>空<i></i><i></i>候，<i></i>陈神医<i></i>边<i></i><i></i><i></i>身<i></i>。”
“<i></i>死<i></i><i></i>土，<i></i>儿，逃<i></i>掉<i></i>。”
老秀才笑<i></i>。<i></i><i></i><i></i>笑容<i></i>，分明<i></i><i></i><i></i>份失落。
<i></i><i></i>儿李破山，并<i></i><i></i>回<i></i>原，<i></i><i></i><i></i><i></i>，<i></i><i></i>父<i></i>，该<i></i>近十<i></i><i></i>曾相见<i></i>。
“听<i></i>，<i></i>准备<i></i>西域？”
诸葛范捻<i></i>枚花<i></i>米，塞入嘴<i></i><i></i><i></i>，咀嚼<i></i><i></i><i></i>比<i></i><i></i>慢<i></i>许<i></i>。
“<i></i><i></i><i></i>打算。”
“<i></i><i></i><i></i><i></i>，<i></i><i></i>候<i></i><i></i><i></i><i></i><i></i>。”
诸葛范继续<i></i><i></i>。
“爹，<i></i>腿儿<i></i>瘸<i></i>……<i></i>千<i></i>迢迢<i></i>，<i></i><i></i><i></i>留<i></i><i></i><i></i>——”
“<i></i><i></i><i></i><i></i>，<i></i><i></i><i></i>趟。”
“什<i></i><i></i><i></i>。”
“<i></i><i></i>相<i></i><i></i>，临死<i></i><i></i>见<i></i><i></i>。”