徐牧叹<i></i>口气，原本<i></i><i></i>换<i></i><i></i>将<i></i>。<i></i>奈何每每<i></i><i></i><i></i>候，<i></i>狗福<i></i><i></i>请缨，索性便由<i></i><i></i><i></i>。
徐牧<i></i>希望，<i></i><i></i>次<i></i><i></i>狗福，<i></i>再立<i></i>奇功，拖住凌苏<i></i>数万援军。<i></i><i></i>，凭<i></i>东南<i></i><i></i>沼泽<i></i>势，即便<i></i><i></i>拖住敌军，<i></i>狗福<i></i><i></i><i></i>办法全身<i></i>退。
再抬<i></i>头，徐牧已经满脸<i></i>杀气。
“传<i></i>军令，与东莱方阵联<i></i>，<i></i><i></i>次，<i></i>等务必<i></i>攻<i></i>左师仁<i></i>防御阵！”
“吼！”
四周围间，尽<i></i>联军士卒<i></i>高呼。
袁松咳<i></i>几声，亦<i></i>脸色欢喜。<i></i><i></i>今<i></i><i></i>况<i></i><i></i>，左师仁确实已经被逼入<i></i>死路。
胜利<i></i>望<i></i>。
……
“<i></i>军，速速<i></i>军！”
凌苏脸色焦急，<i></i>猜<i></i><i></i><i></i>，<i></i><i></i>次，徐布衣<i></i><i></i><i></i>杀<i></i>。<i></i>方设法<i></i>，<i></i>杀死东陵左王。
“洪镇<i></i>探查营呢？怎<i></i><i></i><i></i>回<i></i>！”
正<i></i>凌苏<i></i><i></i>，刚<i></i>，<i></i>骑斥候急急跑<i></i>回<i></i>。
“禀报军师，<i></i>方便<i></i>沼泽<i></i><i></i>，<i></i>等已经查<i></i>，<i></i>蜀军埋伏<i></i>沼泽<i></i><i></i>。”
斥候<i></i>话刚完，<i></i>旁边<i></i><i></i><i></i>东陵<i></i>将，顿<i></i>露<i></i><i></i>笑<i></i>神色。
“<i></i>蜀<i></i><i></i><i></i><i></i><i></i>此，做<i></i>埋伏，<i></i><i></i>轻易被探查<i></i><i></i>——”
“<i></i>懂什<i></i>。”
凌苏回头低喝。
“蜀<i></i><i></i>埋伏，并非<i></i><i></i>歼灭<i></i>等<i></i><i></i>军。<i></i><i></i><i></i>拖延<i></i>间！<i></i><i></i>拖<i></i>主公被杀，<i></i><i></i>便算<i></i>场<i></i>功<i></i>。<i></i><i></i>早暴露，反<i></i><i></i>让<i></i>等<i></i>敢轻易冒进。”
东陵<i></i>将脸色<i></i>惊。