闭<i></i>目光，袁松微微昂头。
“乱世<i></i><i></i>标榜，实则已经<i></i><i></i>，便<i></i><i></i>螟蛉<i></i>侯爷。<i></i><i></i>惜世<i></i><i></i>愚，并未照<i></i><i></i>。”
“西蜀<i></i><i></i>位徐布衣，虽<i></i><i></i><i></i><i></i>狡诈，<i></i><i></i><i></i>，比<i></i>其<i></i><i></i><i></i>，<i></i>更愿<i></i>，<i></i>相信<i></i><i></i><i></i>。<i></i>亦<i></i>聪明<i></i>，知晓唇亡齿寒<i></i><i></i>理。<i></i><i></i>，<i></i>练兵<i></i>由，让左师仁<i></i>敢随<i></i><i></i>东陵再调兵。”
睁<i></i>眼睛，袁松<i></i>声音，显<i></i>越<i></i>垂老。
古<i></i>稀<i></i><i></i>纪，<i></i>被<i></i>玩<i></i>几<i></i>……
<i></i>侧<i></i>头，扫<i></i><i></i>眼近<i></i><i></i>嫡<i></i>。唯<i></i><i></i>老<i></i><i></i>，似乎<i></i><i></i><i></i><i></i><i></i>期望<i></i>。
“袁冲，<i></i><i></i><i></i><i></i>，<i></i>莫<i></i>跟<i></i><i></i><i></i>。”
<i></i>旁<i></i>袁冲怔<i></i>怔，并未明白<i></i><i></i>老<i></i><i></i><i></i>思。
“跟<i></i><i></i>由，<i></i><i></i>教<i></i>怎<i></i>打仗。”
申屠冠<i></i>列，<i></i><i></i>袁松父<i></i>，皆<i></i>抱拳<i></i>拜。
“<i></i>由虽<i></i>将，<i></i>亦<i></i><i></i>谋<i></i>士。<i></i>袁松何德何<i></i>，<i></i>此<i></i>才。”
袁松<i></i>身，<i></i><i></i>申屠冠回礼。
申屠冠脸色<i></i>容。
“并非<i></i>交待<i></i><i></i>，<i></i>袁松六十<i></i>死，七十<i></i>亡，亦<i></i><i></i>八十余<i></i><i></i>岁，与左师仁决<i></i>死战！”
“<i></i>由，<i></i><i></i>照<i></i>兵分两路。东莱<i></i>今，尚<i></i><i></i>员七万<i></i>军，<i></i>领五万，<i></i>征战营。<i></i>余二万，<i></i><i></i>机<i></i>营，随<i></i>策应<i></i>。”
<i></i>此<i></i>信任，足<i></i>让申屠冠死忠<i></i>渝。<i></i>位被称<i></i>东莱<i></i><i></i>战将<i></i>儒雅<i></i>士，瞬间双目微红。
“申屠冠，愿<i></i>主公效死！”