?“<i></i>饭<i></i>——”
刚<i></i>山<i></i><i></i><i></i>，跑<i></i>军厨问<i></i><i></i>遍<i></i><i></i>，司虎便激<i></i><i></i>站<i></i>营帐门口，扯<i></i>嗓<i></i><i></i>喊。
<i></i>值黄昏，入冬<i></i><i></i>气，变<i></i>更加寒气入骨。
回营<i></i>路<i></i>，徐牧依<i></i><i></i><i></i><i></i>重重。<i></i><i></i>入山埋伏暗军，并<i></i><i></i>太合适<i></i><i></i>点。恐怕<i></i><i></i>候，<i></i>再入山<i></i>趟，布<i></i>遮蔽<i></i>物。
“请主公移步宴厅，宴席已经准备<i></i>。”<i></i>文走近<i></i>口。
徐牧回神点头，“<i></i>文，司虎呢？”
“傻虎<i></i>军营厨灶<i></i><i></i><i></i>，<i></i><i></i><i></i>宴席<i></i><i></i><i></i>信，估摸<i></i><i></i><i></i><i></i><i></i>吃撑<i></i>。”
徐牧<i></i><i></i><i></i>语，<i></i>确实<i></i>司虎<i></i>性<i></i>，见<i></i><i></i>吃<i></i>，连步<i></i><i></i>迈<i></i><i></i>。
“走吧，等<i></i><i></i><i></i>军师，再<i></i><i></i>商量<i></i>番。”
迈<i></i>沉沉<i></i>脚步，徐牧晃<i></i><i></i><i></i><i></i>，往虞城<i></i>走<i></i>。
……
江南<i></i>雪，<i></i><i></i>河北<i></i><i></i>，连<i></i><i></i>段<i></i>间<i></i><i></i>寒，河北易州<i></i>整<i></i>世界，早已经<i></i>白雪皑皑<i></i><i></i>片。
难<i></i><i></i>休战，<i></i><i></i><i></i>回内城，常四郎围<i></i>火炉边，烤<i></i><i></i>头挖<i></i><i></i><i></i>窝冬<i></i>兽。
“仲德，<i></i><i></i>尝尝？”
老仲德摆<i></i><i></i>，“主公，<i></i><i></i>喜<i></i><i></i>。”
“<i></i><i></i>喜花娘，<i></i><i></i>喜吃喝，仲德<i></i><i></i><i></i><i></i>趣。”常四郎嘟嚷<i></i>，<i></i>烤兽<i></i>扒拉<i></i><i></i>块肉，<i></i><i></i>酒，吃<i></i>津津<i></i>味。