“<i></i>位——”
“定州陆休，拜见主公！”入帐<i></i>陆休，<i></i><i></i>丝毫矫<i></i>，单膝跪<i></i>抱拳。
“陆休？<i></i><i></i>陆长令！”
徐牧眼神<i></i>惊，急急<i></i>身往<i></i>，扶住陆休<i></i>肩膀，扶<i></i><i></i><i></i>。
<i></i>柴宗<i></i>嘴<i></i>，<i></i>听<i></i><i></i>少陆休<i></i><i></i><i></i>。<i></i>破山河碎，偏偏<i></i><i></i><i></i><i></i><i></i>，并<i></i><i></i>称王聚兵，<i></i><i></i>死守定北关，抵住关外<i></i>胡<i></i>马匪。
<i></i>先<i></i>，定州离<i></i>太远。若非<i></i>此，徐牧早<i></i><i></i>办法，将陆休纳<i></i>麾<i></i><i></i>。
“<i></i>谢主公。”
“长令，<i></i>喊<i></i>……主公。”徐牧<i></i>脸色，隐约间<i></i><i></i>激<i></i>。<i></i>位定州<i></i>虎，早已经<i></i>雷贯耳<i></i>。
旁边<i></i>贾周，跟<i></i>走<i></i>，脸庞<i></i>难<i></i>露<i></i><i></i>欢喜。
“尝闻定州<i></i>虎<i></i>威名，今<i></i><i></i>见，果<i></i><i></i><i></i>凡响。”
“毒鹗先<i></i>谬赞。”
陆休呼<i></i><i></i>口气，<i></i>路赶<i></i>，五六<i></i><i></i>路程，<i></i><i></i>见主<i></i>切，<i></i><i></i><i></i>四<i></i><i></i><i></i><i></i>间，便赶<i></i><i></i>令居关。
“长令，入座。”
陆休再度回礼，稳稳坐<i></i><i></i>椅<i></i><i></i>。
“长令，若<i></i><i></i><i></i>话，<i></i><i></i><i></i><i></i><i></i>次见<i></i>。”
<i></i>初拒北狄，途经定州<i></i><i></i>候，陆休刚<i></i>带兵<i></i>关，两<i></i>并<i></i><i></i>照<i></i>。
“神交已久。”陆休<i></i>口，脸色间涌<i></i><i></i>丝悲伤，“<i></i>瞒主公，老侯爷曾给<i></i>留<i></i>书信。”